İstanbul Modern Sinema, yeni sezonunu 24 Eylül - 4 Ekim tarihleri arasında çağdaş Güneydoğu Asya sinemasına odaklanan “Muson Hayalleri” adlı özel seçkiyle açıyor. Filipinler İstanbul Başkonsolosluğu, Tayland Ankara Büyükelçiliği ve Malezya İstanbul Başkonsolosluğu'nun desteğiyle hazırlanan bu program, uluslararası festivallerde giderek daha fazla görünürlük kazanan bölge sinemasına ışık tutuyor.

“Muson Hayalleri”, Filipinler, Malezya, Tayland ve Kamboçya’dan 2020’lerin dikkat çeken 11 filmini bir araya getiriyor. Seçki, Güneydoğu Asya’nın toplumsal dönüşümlerini, siyasal gerilimlerini, gündelik yaşamını ve değişen kimliklerini özgün sinema dilleriyle ele alarak izleyicilere derinlikli bir bakış açısı sunuyor.

Programda, Oscar adayı Kamboçyalı usta yönetmen Rithy Panh’ın 2025 yapımı “Ormanın Meyveleriyiz” filmi ile Cannes’ın “Yönetmenlerin On Beş Günü” bölümünde dünya prömiyerini yapan ve Tayland’ın bu yılki Oscar adayı olarak gösterdiği “Cennete 9 Tapınak” gibi yakın dönemin öne çıkan yapımları yer alıyor. Usta isimlerle yeni kuşak sinemacıları yan yana getiren seçki, bölge sinemasının zenginliğini gözler önüne seriyor.

İstanbul Modern’in film küratörü Müge Turan, seçkinin bölgenin güncel sinemasındaki farklı yaklaşımları bir araya getirdiğini belirtiyor. Turan, “İlk kez Güneydoğu Asya sinemasına odaklanan bir program hazırlıyoruz. Usta yönetmenlerden ilk filmlerini çeken genç sinemacılara uzanan seçki, hızla dönüşen şehirlerden doğayla kurulan ilişkilere, toplumsal ve siyasal değişimlerden kişisel hafızalara kadar çok farklı dünyaları yan yana getiriyor. Bizim için bu program, aynı zamanda bu coğrafyadan yeni hikâyeler, yeni sesler ve farklı sinema dilleriyle karşılaşmanın bir yolu,” sözleriyle programın önemini vurguluyor.

Seçkide yer alan filmler arasında, kürtajın yasak olduğu bir toplumda Olimpiyat hayali kuran genç bir jimnastikçinin hikâyesini anlatan Antoinette Jadaone imzalı “Sunshine” (2024) dikkat çekiyor. Berlinale Generation 14plus’ta “En İyi Film” ödülünü kazanan bu yapım, gerçek ile hayal arasındaki sınırları bulanıklaştıran güçlü bir anlatım sunuyor.

Kek Huat Lau’nun “Dalgalar Taşır Bizi” (2025) filmi ise, babasının cenazesi için Malezya’ya dönen Ah Yao’nun, babasının gizlice İslam’a geçtiğinin ortaya çıkmasıyla yaşadığı absürt ve kara mizahla örülü macerayı konu alıyor. Film, kuşaklararası göç hikâyesini sıcak ve esprili bir tonla işleyerek ev ve aidiyet kavramlarını sorguluyor.

Megat Sharizal’ın “Ramlee’yi Bulmak” (2025) filmi, 1974 Kuala Lumpur’unda efsanevi P. Ramlee taklitçisi Zakaria’nın hikâyesini anlatıyor. Romantik komedi öğeleriyle buruk bir dramı harmanlayan bu yapım, renkli kostümleri ve retro müziğiyle 1970’ler atmosferini başarıyla yansıtıyor. Nawapol Thamrongrattanarit’in “İnsan Kaynağı” (2025) ise, Bangkok’ta insan kaynakları bölümünde çalışan hamile Fren’in, rekabetçi ve güvencesiz kurumsal dünyada annelik fikrini sorgulamasını evrensel bir soruya dönüştürüyor.

Pen-Ek Ratanaruang’ın “Son Yemek” (2025) filmi, intikam planını mutfaktaki ustalığı üzerinden kuran genç aşçı Sao’nun hikâyesini kara mizahla ele alıyor. Christopher Doyle ile yeniden bir araya gelen Ratanaruang, haz, arzu ve ölümlülük kavramlarını yemeklerle harmanlayarak baştan çıkarıcı bir sinema deneyimi sunuyor. Rithy Panh’ın “Ormanın Meyveleriyiz” (2025) filmi ise, Kamboçya’nın yerli Bunong halkının kaybolmakta olan kültürünü belgeliyor ve modern dünyayı sorguluyor.

Polen Ly’nin ilk uzun metrajı “İnsan Olmak” (2025), yıkılmak üzere olan eski bir sinemanın koruyucu ruhu Thida ile çocukluk anılarının peşinden giden Hai’nin karşılaşmasını şiirsel bir yolculuğa dönüştürüyor. Film, Kamboçya’nın travmatik geçmişi ile hızla dönüşen bugünü arasında köprü kurarken, hayalet öyküsünü kolektif hafıza, kayıp ve dönüşüm üzerine etkileyici bir meditasyona dönüştürüyor. Dominic Bekaert’in “Ufak Bir İş” (2024) ise, sıradan görünen bir görevin, sınıf, iktidar ve görünmez sadakat ilişkilerinin içine açılan karanlık bir yolculuğa dönüşmesini anlatıyor.