Çağdaş sanatın önde gelen isimlerinden Azade Köker, yeni kişisel sergisi “Stolon” ile 8 Eylül–14 Kasım 2026 tarihleri arasında Zilberman Berlin’e konuk oluyor. İzleyiciyle ilk kez buluşacak sergide Köker, kağıt, tel ve ışık kullanarak oluşturduğu büyük ölçekli enstalasyonlarla insan, doğa ve toplumsal ilişkiler arasındaki görünür ve görünmez bağları derinlemesine araştırıyor.

Sanatçı, tarihsel ve mitolojik referansları günümüz meseleleriyle buluşturduğu yeni çalışmalarında, ilişkilerin nasıl kurulduğuna, zaman içerisinde nasıl dönüşerek farklı yönlere yayıldığına ve bu ilişkiler aracılığıyla nelerin aktarıldığına odaklanıyor. Köker, bu sergisiyle izleyicileri, yaşamın karmaşık ağları üzerine düşünmeye davet ediyor.

Serginin adı olan “stolon”, botanikte ana bitkiden çıkarak toprağın yüzeyi boyunca yatay biçimde ilerleyen ve düğüm noktalarından yeni kökler ile gövdeler oluşturan bir dalı tanımlıyor. Yeni oluşan bitki kendi başına yaşamını sürdürebilecek noktaya ulaşıncaya kadar onu besleyen stolon, sonrasında işlevini tamamlıyor. Benzer yapıların doğada mercanların oluşturduğu ağlarda da görülmesi, kavramı Köker’in üretiminde paylaşım, yayılma ve yaşamın sürekliliği üzerine güçlü bir metafora dönüştürüyor.

Köker, “Stolon”da bağların çelişkili doğasını da görünür kılıyor. Birbirine bağlayan yapılar bir yandan destek ve dayanışma sağlarken diğer yandan tutan, sınırlayan ve yönlendiren yapılara dönüşebiliyor. Sanatçı bu ikiliği, ağların yalnızca düğüm ve kesişme noktalarından değil, aralarında bıraktıkları boşluklardan da oluştuğu fikri üzerinden ele alarak, ilişkilerin hem birleştirici hem de kısıtlayıcı yönlerini sorguluyor.

Elliyi aşkın yıldır sürdürdüğü sanat pratiğinde kendini tanımlama, cinsiyet, emek, toplumsal ilişkiler ve insan yaşamının doğayla iç içeliği gibi temaları tekrar tekrar ele alan Köker’in malzeme kullanımı da yıllar içerisinde önemli bir dönüşüm geçirdi. Erken dönemindeki ağır terrakotta heykellerden günümüzdeki hafif ve geçirgen kağıt yüzeylere uzanan bu dönüşüm, sanatçının beden, hafıza ve kırılganlık üzerine araştırmasının da izlerini taşıyor.

1990’lardan bu yana kağıtla çalışan Köker, malzemeyi geçirgen ve kırılgan bir deri olarak ele alıyor. Buruşmuş ve katlanmış yüzeyler üretim sürecinin izlerini üzerinde taşırken, bedenin yerini giderek izleyicinin kendi çağrışımlarıyla tamamlayabileceği hafif ve şeffaf kabuklar alıyor. Bu yaklaşım, sanatçının eserlerine derinlik ve çok katmanlı bir anlam kazandırıyor.

Sergide yer alan “Schwankende Säulen / Sallanan Sütunlar” adlı 2025–2026 tarihli yerleştirme de bu yaklaşımın öne çıkan örneklerinden biri. Tel ve epoksiyle biçimlendirilen 13 kağıt sütundan oluşan çalışma, kırılgan görünen yapıların bir arada var olma ve birbirlerini taşıma biçimlerini sorgulayarak, kolektif varoluşun gücüne ve hassasiyetine dikkat çekiyor.